Sinds dat de band de Orange County metal scene onveilig maakte in 1998 heeft Atreyu wereldwijd meer dan een miljoen albums verkocht door zichzelf en hun publiek constant uit de dagen. Maar zelfs degenen die de groei van de band kennen zullen worden weggeblazen door de vastberadenheid en diepte van “Lead Sails Paper Anchor”.
De band omhelst nieuwe stijlen van zang en spel, en schroomt niet om alternatieve instrumenten te gebruiken – inclusief de Turkse saz, trompetten, strijkers, piano, operazang en pedal steel gitaar – welke zorgen voor een album dat alle grenzen verkend. De liefde van de bandleden voor 80s metal, thrash, industrial, hardcore en zelfs country hebben er voor gezorgd dat het album enkele van de hefstige tracks ooit bevat. “Can’t Happen Here” begint met het geluid van machinegeweren, helikopters en schreeuwende kinderen, dan explodeert het in een melodische mix van woedende vocalen, abrupte ritmische verschuivingen en het Atreyu handelsmerk, een ‘monster hook’. Progressies die ook te vinden zijn in het de beukende tracks "Becoming the Bull", "Honor" en "Doomsday".
"We wilden verder dan ooit gaan met de band", vertelt drummer en songwriter Brandon Saller. "De zware onderdelen werden zo zwaar als alles wat we hebben gedaan, en tegelijkertijd wilden we volle kracht vooruit met ideeën die we zelfs nog nooit benaderd hebben."
"Het klinkt helemaal als ons, maar het komt uit een muzikaal meer volwassen plaats," voegt zanger Alex Varkatzas toe. "Je kunt echt horen hoe we onszelf pushen om alles zo goed mogelijk te doen."
De eerste single uit het album, “Becoming The Bull”, begint met een monsterlijke gitaar groove en een stompende beat, voordat het verschuift in een opgeladen refrein. Dan, halverwege de song, verkent de band de ruimte van dynamiek met een zachte, atmosferische passage die opbouwt naar een heftig einde. "Dat liedje gaat over de strijd van het dagelijkse leven en proberen om te gaan met dat en al je shit," zegt Varkatzas. "Het leven gaat snel voorbij en het is belangrijk om te beseffen dat je dat in het oog moet houden."
De meest avontuurlijke song op Lead Sails Paper Achor is “Falling Down”, dat begint met een shuffle beat en een bijna-rockabilly melodie welke opbouwt in intensiteit totdat hij losbarst in een refrein van blazende hoorns en geharmoniseerde zang, om daarna nog de ruimte in gelanceert te worden met een metal gitaar solo. “We deden wat we voelden, op een bepaald punt dacht ik, ‘Dude, ik wil enkele hoorns op de plaat’,” zegt Varkatzas. "Ik houd echt bands zoals Rocket From The Crypt en door die hoorns is het nummer echt strak en pitter geworden.”
Een ding dat is altijd goed voelde voor Atreyu is metal uit de 80’s. De track "Blow", waarin de band eerbetoon betaalt aan de extremen van 80’s metal en bands zoals Motley Crue, heeft Buckcherry's Josh Todd als gastzanger. “Het is al lang geleden dat iemand een grote, epische hardrock song schreef, maar [gitarist] Dan [Jacobs] kreeg het voor elkaar” zegt Saller. "Hij luistert veel naar rock en metal uit de 80’s, en heeft een track geschreven die dat spul ‘bigger than life’ maakt.”
Net zo verrassend als het eclectische van de nummers is Varkatzas' groei als zanger. Met zijn uitgebreide zangtechnieken - agressieve en melodieuze, fel en melancholisch – verbindt de band de mix van screams en zoetvloeiende zang. “Ik was het schreeuwen na drie albums beu, en het werd dus tijd om in aantal nieuwe elementen te proberen,” zegt Varkatzas. "Ik heb hard gewerkt voor deze plaat. Ik heb geen door god gegeven talent. Mijn talent is mijn vastberadenheid.”
Tegen de tijd dat Atreyu preproductie begon in maart met producer John Feldmann had, de band had de skeletten voor 20 nummers. Ze hebben de muziek uitgewerkt in combinatie met akoestische gitaren voor soms meer dan 12 tot 15 uur per dag, welke vervolgens in elektrische vorm vastgelegd worden. “Hij was de meest ‘hands on’ dude waar we ooit mee hebben gewerkt, dat was echt cool” zegt Varkatzast. “We zijn niet het soort band die iemand nodig heeft met het schrijven, maar John heeft echt geholpen met de structurering en het uitzoeken van wat werkt en wat niet.”
Atreyu’s wortels zijn te vinden in 1997 Varkatzas en Jacobs in junior high school begon te praten over muziek. Het duurde niet lang voordat ze gingen jammen (met Varkatzas op bas en zang). Ze probeerden uit verschillende drummers totdat Varkatzas vriend Ryan Saller suggereerde te spelen met zijn jongere broer Brandon. Hoewel ze aanvankelijk terughoudend waren vanwege het leeftijdsverschil gaven zij het een kans, en de hardcore band Retribution was geboren. Twee jaar later ging Varkatzas alleen zingen en de band vond een andere bassist. Na enkele andere bassisten trad Marc McKnight in 2004 toe.
Na jaren van shows kwam in 2001 hun debuut EP “Fractures in the Facade Of Your Porcelain Beauty” uit. Ook tweede gitarist Travis Miguel voegde zich toen bij de band. De eerste full-length 2002, “Suicide Notes and Butterfly Kisses”, zorgde voor legioenen aan fans door de verpletterende mix van agressie en melodie. Atreyu stemde hun formule nog beter af met als gevolg het album “The Curse” uit 2004. Dit album bevat Scandinavische melodieuze death-metal invloeden en had een nog doeltreffender samenspel tussen Varkatzas en Saller, met als gevolg dat er bijna 400.000 exemplaren werden verkocht. “A Death Grip On Yesterday” uit 2006 bereikte nr. 9 op de Billboard album chart, en werd geprezen door Revolver Magazine.
Maar dat is het verleden, en hoewel de band heeft genoten van het succes en hard gewerkt heeft om dit te bereiken, is het de toekomst waar Atreyu het meest enthousiast over is. “Dit voelt als een nieuw begin voor ons," zegt Saller. “We wilden alles geven wat we hadden. Dit is 100 procent Atreyu en dat is wat we altijd zullen zijn.”
