• HOME
• NIEUWS
• ARTIESTEN
• RELEASES
• TOURS
• MEDIA
• COMPETITIONS
• STREET TEAM

"Dit album is een muzikale en emotionele achtbaan, maar dat geldt voor bijna al onze albums," zegt drummer Mike Portnoy over Black Clouds & Silver Linings, het tiende studioalbum van Dream Theater en hun tweede release voor Roadrunner Records.

Black Clouds & Silver Linings is wederom een mijlpaal in Dream Theater's muzikale reis, die 25 jaar geleden begon en bestaat uit een discografie van albums die het progressieve metal landschap hebben veranderd en met een toegewijde internationale fanbase.

Het nieuwe album - geproduceerd door Mike Portnoy en John Petrucci, die ook de teksten schreven voor het album - is een manifestatie van muzikaal kunnen, levendige tekstuele scenario's en de ambitieuze gelaagde composities die Dream Theater kenmerkt als een grootse, creatieve kracht.

Black Clouds & Silver Linings  bevat twee ‘losse'  tracks, "A Rite of Passage" en "Wither", en langere nummers die deel zijn van een uitgebreide, meerdelige epische compositie. Deze nummers -"A Nightmare to Remember," "The Shattered Fortress," "The Best of Times" en de bijna 20 minuten durende afsluiter "The Count of Tuscany"- zijn wederom bewijs van de complixiteit, instrumentele expertise en emotionele directheid waar de band om geroemd wordt, samen met de kristalheldere productie dat elke nuance in de arrangementen naar boven brengt.

"Ik denk dat dit album alle elementen bevat waar onze fans van houden," zegt Portnoy. "Veel van de muziek is donker en heavy, maar er zitten ook genoeg melodieuze randen aan de muziek die voor ons net zo belangrijk zijn. Ik vergelijk het met wat Yes deed met Close to the Edge of Rush met Hemispheres, een album met enkele uitgebreide nummers." 

Black Clouds & Silver Linings titel verwijst naar de persoonlijke thema's die het album een introspectieve diepte geven als tegenhanger van het brede geluid. "Beide kanten hebben altijd in onze muziek gezeten, en ik denk dat de balans steeds geraffineerder wordt," zegt John Petrucci. "Ik denk dat dit album veel vertelt over wat we mee gemaakt hebben. Soms is het leuk om over fantasiedingen te schrijven, maar het geeft veel meer voldoening als je levensechte situaties kan gebruiken om een verhaal te vertellen."

"Ik heb een erg persoonlijke band met de nummers," zegt Portnoy, ‘The Best of Times' gaat over het verliezen van mijn vader die tijdens het realiseren van dit album gestorven is aan kanker. En ‘The Shattered Fortress' is het laatste deel van de 12-delige serie van songs over de '12 steps of recovery', welke vijf albums geleden was gestart. Dat is een belangrijk stuk uit mijn leven, dat ik nu al negen jaar ‘clean' en ben en niet meer drink. Veel mensen hebben me verteld dat de nummers erg veel voor ze betekenen."

Dream Theater's handigheid in het balanceren van het epische met het intieme is een constante geweest in de uitgebreide evolutie van de band. De band kwam voor het eerst bij elkaar in 1985, toen Petrucci, Portnoy en bassist John Myung samen studeerden aan de Berklee School of Music in Boston. De groep stond eerst bekend als Majesty, en de The Majesty Demos cassette werd al snel een zeldzaam voorwerp in de metalgemeenschap.

Dream Theater maakte indruk op de mainstream met hun uit 1992 afkomstige album Images And Words, en op MTV werd het number ‘Pull Me Under' goed gedraaid. De band sloot een deal met Atlantic/East West, en had succes met Images and Words, Awake, Falling into Infinity, Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory, Six Degrees of Inner Turbulence, Train of Thought en Octavarium.  Het kunnen en de veelzijdigheid van de groep nam toe met het aannemen van leadzanger James LaBrie in 1991 en toetsenist Jordan Rudess in 1999.

Dream Theater's persoonlijke aanpak zorgde vaak voor problemen met de methodes van de major-labels. Maar door hun dynamische discografie en liveshow vol verassingen hebben gezorgd voor een grote en ontzettend loyaal publiek.

"Een major label was nooit de juiste plek voor ons, maar ons contract werd steeds hernieuwd omdat onze fanbase groot genoeg was," zegt Portnoy. Ze hebben geprobeerd om ons op de radio te krijgen, en alle traditionele promotiemiddelen werden geprobeerd. Maar we waren altijd een ronde sleutel in een vierkant gat."

In 2007 kwam de groep met Systematic Chaos, het eerste album dat op Roadrunner Records werd uitgegeven. De wissel van platenmaatschappij was een succes, want Systematic Chaos haalde de hoogste posities in de albumlijsten. Naast de release van het album verscheen ook Lifting Shadows, een officiële biografie over de eerste 20 jaar van Dream Theater.

"Toen we bij Roadrunner terecht kwamen voelden we ons meteen thuis," zegt Portnoy. "Ik denk dat zij begrijpen hoe ze met een band als wij kunnen werken, en ze geven ons de ruimte om te doen wat we willen doen."

Dream Theater mag dan misschien wel de ultieme cult-band zijn, met weinig bekendheid in de mainstream, maar wel een band die op hun eigen termen muziek blijft maken terwijl hun internationale fanbase blijft groeien.

"We zijn waarschijnlijk de enige band die de Radio City Music Hall in New York of de Wembley Arena in London of het Budokan in Tokyo kunnen vullen en nog steeds geen bekende naam zijn," merkt Portnoy op. "Maar dat heeft ook zijn voordelen, want we hoeven ons geen zorgen te maken voor teveel exposure, of dat we een 1-dags vlieg zijn. Dream Theater fans zijn misschien wel de meest hardcore, toegewijde fans die je ooit zal zien. We hebben fans die ons op tour volgen en hun leven aanpassen aan onze tourschema's, en zelfs hun eigen kinderen naar onze shows brengen."

"Het vereist een flinke concentratiespanne om Dream Theater fan te zijn," legt Petrucci uit. "Het feit dat we ongebruikelijke arrangementen en lange nummers gebruiken om een verhaal te vertellen schrikt mensen af, omdat het niet bepaald feestmuziek is voor op de achtergrond. Maar de mensen die het snappen zijn passievol over. Ik denk dat zij waarderen dat ze altijd iets interessants van ons kunnen verwachten."

"Een Dream Theater fan zijn vereist veel toewijding, maar ik denk dat je er ook uit haalt wat je er zelf in stopt," voegt Portnoy toe, die ook verantwoordelijk is van het officiële bootleg-archief en fanclub cd's die regelmatig beschikbaar zijn voor fans via het YtseJam label van de band. "Niet iedereen wil die reis ondernemen, maar de beloning is voor ons dat we fans hebben die ons altijd steunen en ondersteunen."

Dream Theater's rusteloze creativiteit verlengt zich ook in de energieke liveshows, die steeds ambitieuzer en afwisselender worden. Een kenmerkend aspect van Dream Theater concerten is de altijd wisselende setlist, die overzien wordt door Portnoy zodat geen enkele show hetzelfde is.

De fans volgen ook alle projecten van de Dream Theater leden, zoals Liquid Tension Experiment, Explorers Club, MullMuzzler, OSI, Platypus, The Jelly Jam, Transatlantic en de True Symphonic Rockestra. Maar het is het ouvre van Dream Theater zelf die het meeste aandacht krijgt, en de creativiteit is nog nooit zo fascinerend geweest als op Black Clouds & Silver Linings.

"We schrijven alle muziek in de studio en nemen de songs op als ze klaar zijn. We maken altijd onze albums door samen in een ruimte ideeën uit te proberen. Er zijn niet veel bands die zo werken, maar wij vinden het erg belangrijk om samen te werken; anders mis je de nodige chemie tussen de bandleden. Je kunt geen Dream Theater album maken via de mail."

"We zitten in een geweldige situatie waar we complete creatieve vrijheid hebben," sluit Portnoy af. "We bepalen zelf wat voor albums we maken, en we weten dat onze fans en het label ons steunen. We kunnen albums maken voor onszelf en voor onze fans, en we hoeven geen zorgen te maken over wat andere mensen over ons denken. Het heeft ons 24 jaar gekost om dat te bereiken, maar nu we dit punt hebben bereikt is het simpelweg geweldig.