Lamb of God is ontstaan in 1990 toen Chris Adler (drums), Mark Morton (gitaar) en John Campbell (bass) op dezelfde verdieping woonden tijdens hun studie bij de Virginia Commonwealth University. Vier jaar later kwam men samen in het huurhuis van Adler in Richmond om te jammen. “We hadden amper verwarming, de geur van kerozine en Black Label bier zorgde voor de nodige verbranding” aldus Campbell. “Ik had geen geld om de verwarming te kunnen betalen. Als we aan het repeteren waren konden we onze adem zien. Het was zwaar, maar het is wel een teken van toewijding aan agressieve muziek die binnen de band heerst” herinnert Adler. Morton verliet tijdelijk de band om verder te studeren, later en men vond Randy Blythe als geschikte frontman.
De band, toen nog bekend als Burn The Priest, was een van de pilaren in de kleine muziekscene van Richmond. Om het nivo van de concurrerende bands aan te kunnen hield men zich aan een strak repetitieschema. “We repeteren nog steeds 5 dagen per week. Veel bands uit Richmond waren gewoon een stuk beter, en als je niet genoeg oefende werd je van het podium geblazen. Zij waren de inspiratie om muzikaal de lat hoog te leggen en de juiste instelling aan te nemen om succesvol te worden” zegt Campbell.
In 1997 kwam Morton terug bij de band, en Burn The Priest bracht hun eerste album uit op Legion Records in 1998. Twee jaren van “Do It Yourself” touren was het gevolg. De band speelde honderden shows; en in begin 2000 voegde de jongere broer van Chris, Willie Adler, zich bij de band. De bandnaam werd veranderd naar Lamb of God, en de band kreeg een deal met Prothethic Records. “New American Gospel” verscheen in 2000. “Het album ging om het creëren van een ritmisch, heftig muzikaal landschap” vertelt Morton. Adler voegt toe: “Het is een klassiek album. Alle elementen kwamen voor het eerst bij elkaar, met als resultaat een zwaar, doch pakkend album. We konden zelf bijna niet begrijpen dat we het geschreven hadden.”
“As The Palaces Burn” (geproduceerd door Strapping Young Lad’s Devin Townsend) uit 2003 kreeg veel goede positieve kritieken uit de pers, en werd album van het jaar bij Revolver en Metal Hammer. De band toured over de gehele wereld en was co-headliner voor de eerste MTV Headbanger’s Ball Tour. Voor veel mensen was “As The Palaces Burn” de eerste kennismaking met Lamb of God, maar hun major label debuut “Ashes Of The Wake” zette de band zich pas echt op de kaart.
“Ashes Of The Wake” werd album van het jaar bij Revolver, de lezers van Guitar World noemde het het beste album van het jaar, de beste muzikanten, de beste riffs, enzovoorts. De video van “Now You’ve Got Something To Die For” kreeg de “best video” award van MTV; en de door de RIAA platina gecertificeerde live-DVD “Killadelphia” was het perfecte document van deze periode. Net als op het voorgaande album waren politieke problemen de kern van de teksten van Lamb of God. Zanger Blythe vertelt: “Tijdens het schrijven van het album waren we eigenlijk van plan om de nadruk te leggen op de interne politiek in plaats van externe politiek. Maar toen we aan het werk waren realiseerden we dat de huidige staat van de wereld een gepast commentaar nodig heeft, en dat had de nodige gevolgen op de teksten.”
De band werd na “Ashes of the Wake” al snel genoemd als een van de leiders van de ‘New American Metal’ beweging. De band was gevleid, maar wilde ook op eigen voeten staan. Aan het einde van 2005 stopte de band met touren en ging men terug naar Richmond om materiaal te schrijven voor het volgende album. Men werkte 8 maanden lang elke dag aan het materiaal. Chris Adler vertelt: “Voor ons was het erg belangrijk om de lat hoger te leggen. Vaak werd er gezegd ‘Ik denk niet dat ik dat kan spelen”. Het antwoord was dat diegene dan nog enkele maanden had om het te leren.”
Op 22 augustus verscheen “Sacrament”, een schoolvoorbeeld van hoe divers en gearticuleerd metal kan zijn. Randy Blythe: “Het is het ‘donkerste’ materiaal wat we tot nu toe geschreven hebben, en er zitten veel persoonlijke invloeden in. Veel valt te herleiden naar depressies en een negatief wereldbeeld, en de afgelopen paar jaar heb ik de nodige intense persoonlijke problemen gehad.” Nummers als ‘Pathetic’ en ‘Descending’ verhandelen over de draaikolk genaamd verslaving en alcoholisme, ‘Walk With Me In Hell’ gaat over het vernietigen van afhankelijkheid en ‘Blacken The Cursed Sun’ confronteert suïcidale depressie. “De teksten waren erg zo intens dat het tijdens de opnames voelde alsof ik pijn aan het ademen was in plaats van lucht. Toen het album klaar was kon ik er voor 2 maanden niet naar luisteren, ik moest het eerst laten bezinken.” “Sacrament” kwam binnen in de Billboard top 10, en werd twee jaar lang het best verkopende metalalbum. De respons uit de media en de pers was louter positief.
In juli 2008 verscheen de opvolger van “Killadelphia”. “Walk With Me In Hell” is het verslag van de periode van “Sacrament”. “We stonden bijna elke dag 90 minuten op het podium. Mensen willen weten wat we die andere 22 en ½ uur gedaan hebben. Killadelphia liet al zien dat we niks censureren, en dat is op op deze DVD ook het geval. Het neemt je mee op een intense, wereldwijde reis. We zijn er erg trots op, want je ziet pas wat je als band meemaakt als je er op terugkijkt. We doen nooit minder dan ons best, en deze DVD is een nieuwe mijlpaal voor ons.”
De band is momenteel materiaal aan het schrijven voor een nieuw album. Blythe sluit af: “We hebben nooit iets veranderd om aan iemands wensen te voldoen. We zoeken ook geen goedkeuring van anderen. Deze band is opgericht omdat er niemand de muziek maakte die we zelf wilden horen.”
